ที่คั่นหนังสือมาจากไหน ?

Last updated: 6 ต.ค. 2565  |  352 จำนวนผู้เข้าชม  | 

ที่คั่นหนังสือมาจากไหน ?

'ที่คั่นหนังสือ' มาจากไหน ?

การเป็นคนรักหนังสือเรามักไม่คว่ำหนังสือทิ้งไว้ เพราะสันหนังสืออาจจะพังจนกระดาษหลุดออกมาเป็นแผ่นๆ และถึงแม้เราจำเลขหน้าได้ แต่อาจเกิดความสับสนระหว่างหน้า 112 กับ 121 ก็ได้

หากตอนนี้คุณใช้เศษกระดาษ ใบเสร็จรับเงิน หรือตั๋วรถเมล์ คั่นหนังสือก็ไม่เป็นไร เพราะเมื่อได้ชื่อว่าเป็นนักอ่านคุณจะมีที่คั่นหนังสือ ไม่ว่าจะแบบคลาสสิก หรือตามธีมเล่ม เช่นแบบนองเลือดในนวนิยายระทึกขวัญ หรือที่คั่นแบบหางฉลามที่มาพร้อมหนังสือแนวการผจญภัยทางทะเล ฯลฯ

ในยุคปัจจุบันที่วงการหนังสือมี e-book เราใช้วิธีคั่นหน้าหน้าเว็บที่ชื่นชอบไว้ แต่สำหรับที่คั่นหนังสือแบบคลาสสิกนั้นมีประวัติอันยาวนาน

หนังสือที่ตีพิมพ์ครั้งแรกนั้นละเอียดอ่อนและมีค่า และจำเป็นต้องมี 'บางอย่าง' เพื่อทำเครื่องหมายหน้าในนั้นโดยไม่ก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

การวิจัยชี้ให้เห็นว่าที่คั่นหนังสือที่เก่าแก่ที่สุดที่มีอยู่มีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 และทำจากหนังที่บุด้านหลังด้วยหนังลูกวัว ในยุคกลางตอนปลาย ระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 13 ถึงศตวรรษที่ 15 เริ่มมีที่คั่นกระดาษและวัสดุที่เหลือจากการทำปกหนังสือ

ประเทศอินเดียมีที่คั่นหนังสืองาช้าง ซึ่งประดับประดาด้วยลวดลายเรขาคณิตตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 โดยจัดแสดงไว้ที่พิพิธภัณฑ์หลวงแห่งบรูไน

ในปี ค.ศ.1584 ควีนอลิซาเบธ ได้รับการนำเสนอด้วยที่คั่นไหมโดยคริสโตเฟอร์ บาร์เกอร์ ซึ่งได้รับสิทธิบัตรในฐานะเครื่องพิมพ์ของควีน

ในปี ค.ศ.1577 เราคุ้นเคยกับประเภทของที่คั่นหนังสือที่ใช้กันทั่วไปในช่วงศตวรรษที่ 18 ถึงศตวรรษที่ 19 ประกอบด้วยริบบิ้นไหมเส้นเล็กที่ผูกไว้กับส่วนบนของสันหนังสือ และยาวถึงขอบล่างของหน้ากระดาษ บุ๊คมาร์กประเภทนี้ยังคงใช้งานอยู่โดยเฉพาะในหนังสือปกแข็งและพวกหนังสืออ้างอิง

ที่คั่นหนังสือที่แยกจากตัวเล่มครั้งแรกเริ่มปรากฏในปี ค.ศ.1850 (อ้างอิงจาก Recollections of a Literary Life (1852) ของ Mary Russell Mitford)

ที่คั่นหนังสือสมัยศตวรรษที่ 19 ส่วนใหญ่มีไว้สำหรับใช้ในพระคัมภีร์และหนังสือสวดมนต์ และทำด้วยริบบิ้นหรือไหมทอ

ในช่วงทศวรรษที่ 1880 พบว่าเริ่มมีการพิมพ์จากกระดาษแข็ง

ช่วงเวลารุ่งโรจน์ของการออกแบบที่คั่นหนังสือและการใช้วัสดุที่หรูหราคือช่วงยุควิกตอเรียและเอ็ดเวิร์ด จากแนวคิดที่ว่าที่คั่นหนังสือถูกใช้เพื่อระบุหน้าและปกป้องหนังสือของตัวเอง และที่คั่นหนังสือก็ถูกผลิตขึ้นด้วยวัสดุที่หลากหลายตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

วัสดุสำหรับทำที่คั่นหนังสือสามารถเป็นได้ทั้ง กระดาษ เงิน ทอง ไม้ ทองเหลือง ทองแดง งาช้าง พลาสติก หนัง ริบบิ้น และผ้าไหม ฯลฯ

ด้วยการออกแบบและสไตล์ที่มีอยู่มากมาย การสะสมที่คั่นหนังสือจึงเป็นที่นิยมอย่างมากในปัจจุบัน คอลเล็กชั่นที่คั่นหนังสือที่ใหญ่ที่สุดเป็นของ Frank Divendal (เนเธอร์แลนด์) ซึ่งมีที่คั่นหน้าที่แตกต่างกัน 103,009 จากทั่วทุกมุมโลก ณ วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2010 ซึ่งเขารวบรวมมาตั้งแต่ปี 1982

ที่มา
forreadingaddicts.co.uk

Powered by MakeWebEasy.com
เว็บไซต์นี้มีการใช้งานคุกกี้ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและประสบการณ์ที่ดีในการใช้งานเว็บไซต์ของท่าน ท่านสามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว  และ  นโยบายคุกกี้