Under 250 THB

บทวิพากษ์มนุษยธรรมต่อเสาหลักลัทธิทุนนิยม

รวมบทบันทึกของยุคสมัยและเสียงสะท้อนแห่งความคับแค้นที่หนุ่มสาวห้ามพลาด

วรรณกรรมแห่งฤดูกาล รวมเรื่องสั้นว่าด้วยความยากไร้และคับแค้นของสังคมไทย

กล่าวได้ว่า ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานเกี่ยวกับกรัมชี่ที่ครอบคลุมที่สุดเล่มหนึ่งนับตั้งแต่ทศวรรษ 1980 ที่ทฤษฎีของกรัมชี่ได้เข้ามาในประเทศไทย การแนะนำกรัมชี่อย่างเป็นระบบ และการบรรยายเส้นทางความคิดของกรัมชี่ตั้งแต่ก่อนเข้าคุกถึงช่วงที่เขาอยู่ในคุก ทำให้เข้าใจกรัมชี่ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รวมทั้งที่ผู้เขียนพยายามให้ผู้อ่านลองสวมบทบาทของกรัมชี่ เพื่อใช้กรอบคิดของเขาในการพิจารณาเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง ส่งผลให้หนังสือเล่มนี้น่าสนใจ โดยเฉพาะผู้ที่ต้องการศึกษากรัมชี่ย่อมไม่อาจพลาดด้วยปัจจัยข้างต้นเป็นแน่

ข้อเขียนจากประสบการณ์ของผู้ที่เป็นทั้ง ภัณฑารักษ์ นักวิจารณ์ ผู้ช่วยศิลปิน คนเขียนสูจิบัตร ซึ่งอาชีพเหล่านี้ทำให้ ธนาวิ โชติประดิษฐ คลุกคลีอยู่ในแวดวงศิลปะทั้งสิ้น มุมมองต่อศิลปะร่วมสมัยของเธอจึงน่าสนใจ ทั้งนี้ พื้นฐานการทำงานไม่ใช่เป็นปัจจัยเดียวที่ทำให้หนังสือเล่มนี้โดดเด่น อีกปัจจัยหนึ่งที่สำคัญก็คือคำถามที่เธอมีต่อศิลปะนั้นๆ ล้วนแหลมคมเหมาะแก่การเป็นเชื้อไฟสำหรับจุดประกายความคิดแก่ผู้สนใจด้านศิลปะเป็นอย่างยิ่ง

เคยมีผู้กล่าวว่า ศิลปะควรจะแยกตัวออกจากกรอบคิดทางสังคม เคยมีผู้กล่าวว่า ผู้ที่ตัดสินคุณค่าทางศิลปะควรเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนั้น หากคำกล่าวที่ว่าเป็นจริง ใช่หรือไม่ว่าศิลปะได้แยกตัวออกจากบริบทอื่นๆ จนดูราวกับว่าศิลปะเป็น 'เอกเทศ' และไม่ข้องแวะกับส่วนอื่นส่วนใดเลย ธเนศ วงศ์ยานนาวา ตีแผ่เส้นทางประวัติศาสตร์ของศิลปะ โดยเฉพาะภาพนู้ด รวมถึงเชื่อมโยงกับค่านิยมปัจจุบัน ทำให้เข้าใจพัฒนาการของการตีค่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งในแง่ศิลปะ เมื่อคำว่า 'ปกปิด' กับ 'เปิดเผย' ไม่ได้ถูกนำมาเป็นเกณฑ์ประเมินความเป็นศิลปะอีกต่อไป แล้วอะไรเล่าที่เป็นมาตรวัดนามธรรมของสิ่งนี้ได้ เมื่อเส้นเรื่องร้อยเรียงถักทอขึ้นมา เราจะได้ทราบกันว่า แม้แต่ 'ขนอวัยวะเพศ' ก็ถูกควบคุมได้ ด้วยวาทกรรมที่แตกต่างกันไป --------------------------- " […] 'ขน/ผม' มีสถานะทางจริยธรรมแห่งวิถีชีวิต ถึงแม้ว่า 'ขน' จะเป็นธรรมชาติ แต่ขนก็เช่นเดียวกับอะไรอื่นๆ ที่เป็นธรรมชาติ ที่ยังต้องถูกกำกับด้วยการจัดระเบียบทางวัฒนธรรม […] "

บทความทั้ง 10 บทความในเล่มนี้ เป็นงานเขียนที่ผู้เขียนได้ทำความเข้าใจสัมพันธภาพระหว่างการเมืองกับประวัติศาสตร์ โดยมองผ่านแว่นวรรณกรรม มิติการเมืองในหนังสือเล่มนี้อาจเรียกได้ว่าเป็น "การเมืองของการประท้วง ต่อต้าน กระทั่งปฎิวัติ" นั่นคือการเมืองของคนนอกคอก คนที่โดยปกติวิสัยแล้ว ไม่มีทางที่จะก้าวไปสู่อำนาจรัฐ เพราะไม่ยอมรับและปฏิเสธแบบแผนประเพณีและจารีตดั้งเดิมของรัฐและอำนาจรัฐนั้นๆ ที่น่าสนใจคือ ตัวละครหรือผู้แสดงหลักในประวัติศาสตร์เหล่านั้น ต่างใช้และอาศัยวรรณกรรมหรือหนังสือ เป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างสำนึกทางการเมืองที่ก้าวหน้าให้แก่ตนเองและขบวนการ วรรณกรรมการเมือง มักปรากฏขึ้นมาในช่วงเวลาที่เป็นวิกฤติของรัฐ วรรณกรรมไม่ได้สร้างความขัดแย้งทางการเมือง หากแต่มันเป็นกระจกและแว่นของสังคมในเวลานั้น ที่ช่วยสะท้อนให้คนรุ่นต่อมาสามารถมองเห็นความขัดแย้งทางการเมืองต่างๆ ได้อย่างกระจ่าง และอาจชัดเจนกว่าคนที่อยู่ในเหตุการณ์เสียอีก

นวนิยาย (พยายามโรแมนติก) ของนักเขียนหนุ่มเรื่องนี้ นำเสนอเรื่องราวของคนสามรุ่น บอกเล่าที่มาที่ไปซึ่งเป็นความขัดแย้งและสืบเนื่องกันมา จนทำให้ตัวละครหลักที่ชื่อ 'ชอบ อนุจารี' ตัดสินใจกระทำการบางอย่างต่อชีวิตของตัวเอง ประจักษ์พยานทั้งหลายในนวนิยายเรื่องนี้ อาทิ อนุทิน จดหมาย นิยายขนาดสั้น อีเมล และเศษซากของความทรงจำ นับเป็นเครื่องยืนยันที่เหลืออยู่ถึง ‘ภาวะที่รางเลือนอันชัดเจน’ ของคนคนหนึ่ง รวมถึงเป็นการยืนยันของการมีอยู่และการสิ้นสลายไปพร้อมๆ กัน ไม่บ่อยครั้งนัก ที่นักเขียน (หนุ่มร่วมสมัย) จะสามารถนำเสนอเรื่องราวของประวัติศาสตร์ ความทรงจำ การเมือง และความรัก ให้อยู่ในรูปแบบของนวนิยายในระดับที่เรียกว่า 'เอาอยู่' มีทั้ง 'ความลึกซึ้งกินใจ' และ 'ความจริงจังในเชิงวิพากษ์' ---------------------- " […] สิ่งเดียวที่เป็นความจริงยิ่งกว่าในทุกๆ สิ่งของชีวิตที่คุณได้ถือกำเนิดเกิดมา คุณต้องตายอย่างโดดเดี่ยว ไม่ว่ามีหรือไม่มีคนรัก ไม่ว่ามีหรือไม่มีคนชัง เราต่างเกิดและตายโดยลำพัง เสียงที่คุณปรารถนาได้ยินจากขอบฟ้าไกลโพ้นนั้นไม่เคยมีอยู่จริง […] " บางส่วนจาก ดังนั้นจึงสิ้นสลาย

One of the earliest American novels that focuses on women's issues

ผลงานขึ้นหิ้งของ เชอร์วูด แอนเดอร์สัน เล่มนี้ กล่าวโดยย่อได้ว่าเป็น 'เรื่องเล่าของกลุ่มมนุษย์ชำรุด' แห่งไวน์สเบิร์ก โอไฮโอ ชิ้นส่วนอันกระจัดกระจายของแต่ละเรื่อง ทำให้ดูราวกับว่า แต่ละเรื่องกลายเป็นเรื่องสั้นซึ่งเป็นเอกเทศต่อกัน ทว่าเมื่อพิจารณาให้ดีจะพบ 'จุดศูนย์กลาง' ของเรื่องที่เป็นนักข่าวคนหนึ่ง และเมื่อเริ่มต้นประกอบชี้นส่วนต่างๆ เข้าด้วยกัน กลับปรากฏภาพซากปรักหักพังของสังคม เรื่องเล่าชาววิกลเป็นผลงานอันน่าสรรเสริญในส่วนที่พยายามสำรวจตรวจสอบลึกลงไปยังภูมิประเทศด้านในแห่งจิตใจมนุษย์ นับเป็นเรื่องเล่าที่มีพลังทั้งในแง่ ‘เนื้อหา’ และ ‘รูปแบบ’ แม้แอนเดอร์สันจะไม่เคยได้รับรางวัลทางวรรณกรรมใดๆ ก็ตาม แต่ทั้งเฮมิงเวย์และโฟล์กเนอร์ ต่างก็ยกย่องชื่นชมผลงานของเขา โฟล์กเนอร์เคยให้สัมภาษณ์ในนิตยสารปารีสรีวิวว่า "เชอร์วูด แอนเดอร์สันคือบิดาของนักเขียนอเมริกันในรุ่นของผม และเป็นบิดาของวรรณกรรมอเมริกันที่คนในรุ่นถัดจากเราจะสืบถอดต่อไป" งานเขียนของเขาเป็นการถ่ายทอดภาพสังคมชนบทอเมริกันยุคเปลี่ยนผ่านที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สังคมอุตสาหกรรมเต็มตัว ภาพจำเจของผู้คนที่ต้องทำงานในโรงงาน ผู้คนที่ต้องเผชิญกับความซ้ำซากในชีวิตประจำวัน สำหรับเขา กล่าวได้ว่าสังคมเครื่องจักรนั้นอัปลักษณ์เท่าๆ กับ 'การทำสงคราม' ความเหงา ความยากไร้ และความสิ้นหวังของผู้คนในช่วงของการเข้าสู่สังคมเมืองเต็มรูปแบบ คือความท้าทายในการเขียนเพื่อแสวงหาความหมายที่แท้ของชีวิต "…เมื่อคนคนหนึ่งยึดเอาความจริงสักอย่างมาเป็นของตัว และเรียกมันว่า 'ความจริงของข้า' และพยายามใช้ชีวิตด้วยความจริงอันนี้ เขาผู้นั้นจะกลายเป็นคนวิกล และความจริงที่เขายึดถือก็จะกลายเป็นความลวงในทันใด..." -- เรื่องเล่าชาววิกล

"One of the best!" -- New York Review of Books -- "Fantastic." -- The New York Times -- "WE is one of the great novels of the twentieth century." -- Irving Howe -- ในสภาพสังคมที่คุณมีชื่อเป็นเพียง 'รหัส' และมีบ้านเป็นเหมือน 'กรงโปร่งใส' คุณจะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปอย่างไร... คำเตือน! วี (WE) ของ เยฟกีนี ซามียาติน (Yevgeny Zamyatin) จะทำให้ผู้อ่านเย็นยะเยือกและสั่นสะท้าน...ย้ำอีกครั้ง! เราเตือนคุณแล้ว วรรณกรรมโลกสมมติลำดับที่ 5 ┈ ┉ ┈ ┉ ┈ ┉ ┈ ┉ ┈ ┉ เยฟกีนี ซามียาติน (Yevgeny Zamyatin) : เขียน ประสิทธิ์ ตั้งมหาสถิตกุล : แปล ไชยันต์ รัชชกูล : บทนำ ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล : บรรณาธิการ ปฐมพงศ์ น้ำใจดี : ออกแบบปก ┈ ┉ ┈ ┉ ┈ ┉ ┈ ┉ ┈ ┉ พิมพ์ครั้งแรก : ตุลาคม 2558 ความหนา : 276 หน้า