SALE Online Bookfair

นิยายขนาดสั้นของ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ นักเขียนรางวัลโนเบล

สาธกการเมืองไทยในวรรณกรรมโลก

หนังสือประวัติศาสตร์การเมืองไทย นิยายคำร้องทุกข์ของราษฎร และรวมบทบันทึกของหนุ่มสาวยุคนี้

หนังสือประวัติศาสตร์การเมืองไทย และรวมบทบันทึกของหนุ่มสาวยุคนี้

หนังสือรวมบทความวรรณกรรมวิจารณ์ทั้งไทยและเทศ

รวมบทบันทึกของยุคสมัยและเสียงสะท้อนแห่งความคับแค้นที่หนุ่มสาวห้ามพลาด

หนังสือรวมบทความประเด็นหลากหลายทั้งวรรณกรรม รัฐศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ปรัชญา

เรื่องเล่า Thriller และ Suspense ใครคือผู้ก่อการแพร่โรคระบาดที่สั่นสะเทือนสังคม

“ร็องซีแยร์ เป็นนักคิดที่ได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากมาร์กซ์แต่กลับปฏิเสธสังคมวิทยาแบบมาร์กซิสต์โดยสิ้นเชิง, เป็นนักอัตภววิทยาผู้ไม่เชื่อในเรื่องของจิตสำนึก, นักทฤษฎีเกี่ยวกับสังคมหลังสมัยใหม่แต่ปฏิเสธปรัชญาภาษาของลีโยตาร์ด, นักทฤษฎีที่ศึกษาการครอบงำทางสังคมแต่วิพากษ์วิจารณ์ความคิดเรื่องอำนาจของฟูโกต์, นักสังคมวิทยาและนักประวัติศาสตร์ที่สนใจความทุกข์ยากของโลกแต่กลับวิจารณ์กระบวนทัศน์ที่มีชื่อเสียงของบูดิเยอร์, นักคิดที่ยอมรับในความเป็นอื่นแต่ปฏิเสธมโนทัศน์เรื่องความเข้าใจ, เป็นนักทฤษฎีในแนวเดอเลิซแต่กลับให้ความสำคัญกับตัวแสดงหรือผู้กระทำที่มีความคิดเห็นของตัวเองในการศึกษาความคิดทางการเมืองของเขา” ฌ็อง-ฟีลิปป์ เดอร็องตี (Jean-Philippe Deranty) หนังสือเล่มนี้แบ่งออกเป็น 5 บท ว่าด้วย 1. การเมือง (Politics) 2. การไม่เห็นด้วย (Disagreement) 3. การเมืองของสุนทรียศาสตร์ (The Politics of Aesthetics) 4. การเมืองของวรรณกรรม (The Politics of Literature) และ 5. บทสรุป: สุนทรียศาสตร์กับการเมือง (Conclusion: Aesthetics and Politics)

ด้วยบริบททางประวัติศาสตร์ของเยอรมนีในช่วงก่อนและหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ส่งผลให้เกิดภาวะอันคุกรุ่นในเยอรมนี /// เวเบอร์จึงใช้โอกาสนี้พูดกับนักศึกษาเกี่ยวกับอำนาจทางการเมืองและนักการเมือง รวมไปถึง 'การเมืองของพรรคการเมือง' และ 'ความเป็นนักการเมืองโดยอาชีพ' /// คุณอาจจะได้พบว่า 'มาเฟียที่ถูกกฎหมาย' นั้นมีอยู่จริงและยังเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมได้ - - - - ‘Politics as a Vocation’ หรือ ‘การยึดมั่นในอาชีพการเมือง’ เป็นเลคเชอร์หรือบทบรรยายให้นักศึกษาเสรีนิยมฝ่ายซ้ายในเยอรมนี // ว่ากันว่าบทบรรยายที่กินเวลาไม่นานนี้ และถูกถอดความมาเป็นหนังสือก็ไม่ได้มีความหนามากมายอะไรนัก แต่กลับเป็นชิ้นที่ถูกพูดถึงอยู่บ่อยครั้งและส่งอิทธิพลทางความคิดไปยังใครต่อใครอีกมากมาย! - - - - [...] โลกถูกปีศาจควบคุมแล้ว และการที่ใครก็ตามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมือง กล่าวคือ ใครก็ตามที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับอำนาจและใช้ความรุนแรงเป็นวิถีทาง ก็เท่ากับว่าเขาคนนั้นได้ทำสัญญากับพลังของซาตานไปแล้ว ดังนั้น จากการกระทำของเขา ย่อมไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักนิดที่ว่า อะไรที่ดีจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดี และสิ่งที่มาจากอะไรที่ชั่วร้ายจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้าย เพราะบ่อยครั้งมากที่การณ์มักออกมาในทางตรงกันข้าม ฉะนั้น สำหรับใครก็ตามที่ไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ ในความเป็นจริง เขาก็เป็นได้เพียงเด็กน้อยที่เล่นการเมืองอยู่เท่านั้น [...]

กล่าวได้ว่า ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานเกี่ยวกับกรัมชี่ที่ครอบคลุมที่สุดเล่มหนึ่งนับตั้งแต่ทศวรรษ 1980 ที่ทฤษฎีของกรัมชี่ได้เข้ามาในประเทศไทย การแนะนำกรัมชี่อย่างเป็นระบบ และการบรรยายเส้นทางความคิดของกรัมชี่ตั้งแต่ก่อนเข้าคุกถึงช่วงที่เขาอยู่ในคุก ทำให้เข้าใจกรัมชี่ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รวมทั้งที่ผู้เขียนพยายามให้ผู้อ่านลองสวมบทบาทของกรัมชี่ เพื่อใช้กรอบคิดของเขาในการพิจารณาเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง ส่งผลให้หนังสือเล่มนี้น่าสนใจ โดยเฉพาะผู้ที่ต้องการศึกษากรัมชี่ย่อมไม่อาจพลาดด้วยปัจจัยข้างต้นเป็นแน่

A selection of Hemingway’s journalism

“...ว่ากันว่า อาจเป็นเพราะเหตุนั้น ในความทรงจำจึงอุดมไปด้วยอุบัติเหตุ โชคชะตา ความจริงและความเท็จปะปนกันอย่างกลมกลืน ขณะที่ความจริงตรงหน้า ก็สมบูรณ์เพียบพร้อมไปด้วยความเฉไฉเบี่ยงเบน ความลวงนอนแผ่หราอย่างสงบนิ่งรอเวลาทำงาน สำมะหาอันใดกับการตั้งคำถามถึงความดีงาม ณ ปัจจุบัน ในเมื่อทั้งหมดเป็นผลสืบเนื่องส่งต่อกัน จนชายหนุ่มคนเดิมจำต้องเอ่ยประโยค ‘ผมมองดูเธอร้องไห้อย่างเงียบงัน และได้แต่บอกตัวเอง บางความทุกข์ เราทำได้เพียงรับฟัง’ "ใช่...สำหรับบางความทุกข์ที่หมายความรวมถึงบางความทรงจำและผลพวงของมัน สุดท้ายเราคงทำได้เพียงนั่งดูเรื่องราวที่กำลังจะผ่านเข้ามาและเคลื่อนตัวออกไป และอาจเป็นเพราะเหตุนั้น บางเหตุการณ์ในค่ำคืนและ/หรือย่ำรุ่ง จึงยังคงวนเวียนอยู่รอบตัว ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปสักเพียงใด” บางส่วนจาก บรรณาธิการบันทึก

บทพิสูจน์ของความเป็นนักเขียนหรือกวี คือการเขียน เขียน แล้วก็เขียน นี่เป็นประโยคเชยๆ ที่ได้ยินได้ฟังกันจนคุ้นเคย แต่มันเป็นความสามัญที่เป็นจริงที่สุดสำหรับการหาเหตุผลของการดำรงอยู่ในฐานะอาชีพ ‘นักเขียน’ ไม่ว่าจะในนาม จรรยา อำนาจพันธุ์พงศ์ หรือในนาม จันทร์ รำไร และไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้นหรือบทกวี นักเขียนคนนี้มีความพยายามอย่างล้นเหลือเพื่อให้ได้ต้นฉบับที่ดีที่สุด แม้ต้นฉบับของเขาไม่ผ่านการพิจารณาหลายชิ้น ไม่ถูกอนุญาตให้ตีพิมพ์รวมเล่มหลายต่อหลายครั้ง แต่หน้าที่ของเขาคือการเขียน เขียน แล้วก็เขียน จนกว่าจะผ่านการพิจารณาตีพิมพ์ อื่นใดนอกจากนั้นแล้ว ก็ขอให้เป็นหน้าที่ของผู้อ่าน ที่จะเป็นผู้นำพาและเยียวยานักเขียนหนุ่มที่มีความตั้งใจจริงคนนี้ ให้ดำรงฐานะความเป็นนักเขียนตามความปรารถนาของตัวเขาเอง อื่นใดนอกจากนั้น กวีนิพนธ์ โดย จันทร์ รำไร

"...เมื่อพิจารณาอย่างถ่องแท้แล้ว ความเรียงชิ้นนี้มีความหมายและเผยให้เห็นตรรกะ วิธีคิดของฟ้าอย่างชัดเจน กระทั่งกล่าวได้ว่ามันเป็นงานชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่งของฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย... คุณค่าและความหมายของงานชิ้นนี้ ยังคงเป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับ ‘การอ่าน’ และ ‘ผู้อ่าน’ เสมอมานับแต่อายุของมัน "ไม่มากและไม่น้อยไปกว่านี้ การหมุนตัว ณ พ.ศ. นี้ เป็นการหมุนตัวอย่างแข็งกร้าวและน่าตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง!" บางส่วนจากประวัติชีวิตและผลงาน ---------------------------------------------------- "…‘ไม่มีใครเห็นปัจจุบัน’ เนื่องเพราะแสงต้องใช้เวลาในการเดินทาง แม้ว่าจะเร็วปานใด ดวงอาทิตย์ที่เราเห็น เป็นภาพของแปดนาทีก่อน ทุกภาพที่เราเห็นรอบตัว เป็นเพียงอดีต แม้จะใกล้ปัจจุบันสักเพียงใดก็ไม่ใช่ปัจจุบันที่แท้จริง..." บางส่วนจาก 'ปัจจุบัน' "…ความฝันที่รู้ตัวว่ามันคือความฝัน มันก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป ความจริงที่รู้ตัวว่ามันคือความจริง มันก็ไม่เป็นความจริงอีกต่อไป" บางส่วนจาก 'ปฏิบัติการที่หนึ่ง'

"...งานของเขามักจะเป็นการตั้งคำถามหรือเป็นการบอกเล่าเรื่องราวสามัญในชีวิตประจำวัน ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวว่าหน้าที่ของกวีไม่ใช่หน้าที่ของนักบวชที่จะต้องเทศนาสั่งสอน ดังนั้นเขาจึงเลือกใช้คำ ใช้ประโยค ที่เรียบง่าย...บางประโยคคำถามของเขา อาจกลายเป็นประโยคบอกเล่าที่ไม่ต้องการคำตอบ และบางประโยคบอกเล่าของเขา ก็อาจจะกลายเป็นประโยคคำถาม (ที่สำคัญ)..." บางส่วนจากประวัติชีวิตและผลงาน ----------------------------- "ฉันไม่เชื่อเท่าๆ กับที่ฉันต้องเชื่อในเสียงทุกเสียงของมนุษย์ ทั้งที่เปล่งจากปากและหัวใจ... แต่ด้วยความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง มีอะไรเสียดแทงจิตวิญญาณได้มากกว่าความหลงผิด หลงในความดีงาม หลงในความเลวร้าย และด้วยความยินดี หรือด้วยความสงสัย และด้วยความหวาดกลัว หรือด้วยความวิตก มนุษย์มักนำเสนอเสียงของตนออกมาเพื่อป่าวประกาศ เพื่อการหลอกลวงตนเอง และเพื่อหลอกลวงผู้อื่น" สมพงษ์ ทวี'

คนเรามีดวงตาเพียงสองดวง จะเกิดอะไรขึ้นหากมี 'ดวงตาที่สาม' เกิดขึ้นมา และมันปรากฏอยู่ที่หลังศีรษะ! ดวงตาหลังศีรษะ กวีนิพนธ์ของ จักรวาล สายธารธรรม เป็นเครื่องมือเพื่อการเบิกเนตรผู้อ่าน เป็นสหายนักปรัชญาที่พร้อมรับคำท้าทายในท่วงทีแห่งมิตร ------------------------------------------------------------- "ฉันยังไม่อยากตาย...แต่เขาบอกฉันทรมาน ฉันยังอยู่ต่อได้...หากเขาว่าฉันโกหก ฉันยังสบายดี...ทว่าเขาคิดฉันปลอบใจ ฉันถามว่านี่คือชีวิตฉันใช่หรือไม่...เขาบอกว่าจะคิดดู" บทกวี "การุณยฆาต"

กวีนิพนธ์เล่มเล็กๆ ของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ แบ่งออกเป็นประเด็นย่อยๆ ที่ล้วนสัมพันธ์กับสถาปัตยกรรม สถาปัตยกรรมมิใช่สิ่งที่สถาปนิกควรคำนึงแต่เพียงอาชีพเดียว อนุสรณ์ได้ปลูกถ่ายคำถามแก่ผู้อ่านต่อสิ่งรอบตัว ที่ว่างบนลานหญ้าหน้าบ้านอาจหมายถึงอิสระเสรีที่รอคอยการเติมเต็มจากสิ่งมีชีวิตอื่น บันไดของสถานที่ทำงาน นั่นใช่เศษเสี้ยวของความพยายามในการผูกสัมพันธ์ระหว่างผู้คนหรือไม่ หรือ...ลูกดิ่งคือหลักฐานชิ้นสำคัญเพื่อยืนยันความเที่ยงแท้ของสรรพสิ่งกระนั้นหรือ ร่วมหาคำตอบระหว่างบรรทัดในกวีนิพนธ์ชื่อ เมืองเย็น ส่วนผลลัพธ์ทางความรู้สึกจะอิ่มเอมหรือซึมเซา ย่อมแตกต่างตามแต่ปัจเจกบุคคล

‘ฤดู’ เป็นช่วงเวลาหนึ่ง และเป็นคำแรกๆ ที่ทำให้ดาวหมุนเพราะลม และในโลกที่ดวงดาวหมุนเร็ว มีบางอย่างแช่มช้า เงียบงัน แววงาม ทั้งซ่อนตัวอยู่และเปิดเผยอย่างเด่นชัด สุดแท้แต่ว่าจะพบเจอความงดงามนี้ได้ด้วยตัวเองหรือไม่ ไม่เกินจริงที่จะกล่าวว่า กวีนิพนธ์สามบรรทัดเล่มนี้ จะทำให้หยุดนิ่งจากสิ่งเร้า ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และจัดการกับโมงยามที่ควรจะเป็นของตัวเองให้มากกว่าที่เคย ‘ฤดูร้อนยาวนานไม่สิ้นสุด’ กวีนิพนธ์ โดยนักเขียนหนุ่มนามปากกา ‘บรรทัดไม้’

การเขียนหนังสือเปรียบเสมือนการละเล่นกับถ้อยคำในวิถีที่แตกต่างกัน การเขียนนิยายมีองค์ประกอบมากมายทั้งตัวละคร ฉาก และการเล่าเรื่อง ทว่ามีงานเขียนรูปแบบหนึ่งที่เรียบง่ายเพียงสามบรรทัดเท่านั้น มันคือแคนโต้ แคนโต้กระทบผู้อ่านเพียงสามจังหวะ และสั่นสะเทือนต่อเนื่องในใจผู้อ่าน ซึ่งสิ้นสุดลงที่บรรทัดใดก็มิอาจทราบได้ แคนโต้ของ ฟ้า พูรวรลักษณ์ เป็นเช่นนั้น สั้นกระชับ-กระทบกระเทือน

การหลอกล่อให้ 'หลงกล' คือความโปรดปรานของ อุเทน มหามิตร เขาแสดงสดในสถานที่ต่างๆ ออกเดินทางค้นหาผู้ชมขี้สงสัยที่ชื่นชอบการไขรหัส และ...ในครั้งนี้ อุเทนไม่ได้มาด้วยตนเอง ทว่าเขากลับเสกรูปคำ ประโยค วลี (และบางสิ่งที่นิยามไม่ได้) ให้ปรากฏเบื้องหน้าผู้อ่าน ด้วยมายากลทางภาษาทั้ง 52 วิธี ในรูปแบบของหนังสือที่ชื่อ หมวกทรงกลมลอยวนรอบกรวยฝน "...เมื่อเวทมนตร์ถูกสะกด ผู้ชมอาจจะลุกออกจากเก้าอี้ หรืออีกที ผู้อ่านอาจพยายามสุดลิ่มทิ่มประตูที่จะสะกดคำเรียงซ้อนความมหัศจรรย์ขนาดย่อเหล่านี้ ซึ่งส่วนใหญ่อยู่เหนือการควบคุม..." อุเทน มหามิตร