SALE Online Bookfair

นิยายขนาดสั้นของ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ นักเขียนรางวัลโนเบล

สาธกการเมืองไทยในวรรณกรรมโลก

หนังสือประวัติศาสตร์การเมืองไทย นิยายคำร้องทุกข์ของราษฎร และรวมบทบันทึกของหนุ่มสาวยุคนี้

หนังสือประวัติศาสตร์การเมืองไทย และรวมบทบันทึกของหนุ่มสาวยุคนี้

หนังสือรวมบทความวรรณกรรมวิจารณ์ทั้งไทยและเทศ

รวมบทบันทึกของยุคสมัยและเสียงสะท้อนแห่งความคับแค้นที่หนุ่มสาวห้ามพลาด

หนังสือรวมบทความประเด็นหลากหลายทั้งวรรณกรรม รัฐศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ปรัชญา

เรื่องเล่า Thriller และ Suspense ใครคือผู้ก่อการแพร่โรคระบาดที่สั่นสะเทือนสังคม

“ร็องซีแยร์ เป็นนักคิดที่ได้รับอิทธิพลอย่างลึกซึ้งจากมาร์กซ์แต่กลับปฏิเสธสังคมวิทยาแบบมาร์กซิสต์โดยสิ้นเชิง, เป็นนักอัตภววิทยาผู้ไม่เชื่อในเรื่องของจิตสำนึก, นักทฤษฎีเกี่ยวกับสังคมหลังสมัยใหม่แต่ปฏิเสธปรัชญาภาษาของลีโยตาร์ด, นักทฤษฎีที่ศึกษาการครอบงำทางสังคมแต่วิพากษ์วิจารณ์ความคิดเรื่องอำนาจของฟูโกต์, นักสังคมวิทยาและนักประวัติศาสตร์ที่สนใจความทุกข์ยากของโลกแต่กลับวิจารณ์กระบวนทัศน์ที่มีชื่อเสียงของบูดิเยอร์, นักคิดที่ยอมรับในความเป็นอื่นแต่ปฏิเสธมโนทัศน์เรื่องความเข้าใจ, เป็นนักทฤษฎีในแนวเดอเลิซแต่กลับให้ความสำคัญกับตัวแสดงหรือผู้กระทำที่มีความคิดเห็นของตัวเองในการศึกษาความคิดทางการเมืองของเขา” ฌ็อง-ฟีลิปป์ เดอร็องตี (Jean-Philippe Deranty) หนังสือเล่มนี้แบ่งออกเป็น 5 บท ว่าด้วย 1. การเมือง (Politics) 2. การไม่เห็นด้วย (Disagreement) 3. การเมืองของสุนทรียศาสตร์ (The Politics of Aesthetics) 4. การเมืองของวรรณกรรม (The Politics of Literature) และ 5. บทสรุป: สุนทรียศาสตร์กับการเมือง (Conclusion: Aesthetics and Politics)

ด้วยบริบททางประวัติศาสตร์ของเยอรมนีในช่วงก่อนและหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 ส่งผลให้เกิดภาวะอันคุกรุ่นในเยอรมนี /// เวเบอร์จึงใช้โอกาสนี้พูดกับนักศึกษาเกี่ยวกับอำนาจทางการเมืองและนักการเมือง รวมไปถึง 'การเมืองของพรรคการเมือง' และ 'ความเป็นนักการเมืองโดยอาชีพ' /// คุณอาจจะได้พบว่า 'มาเฟียที่ถูกกฎหมาย' นั้นมีอยู่จริงและยังเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมได้ - - - - ‘Politics as a Vocation’ หรือ ‘การยึดมั่นในอาชีพการเมือง’ เป็นเลคเชอร์หรือบทบรรยายให้นักศึกษาเสรีนิยมฝ่ายซ้ายในเยอรมนี // ว่ากันว่าบทบรรยายที่กินเวลาไม่นานนี้ และถูกถอดความมาเป็นหนังสือก็ไม่ได้มีความหนามากมายอะไรนัก แต่กลับเป็นชิ้นที่ถูกพูดถึงอยู่บ่อยครั้งและส่งอิทธิพลทางความคิดไปยังใครต่อใครอีกมากมาย! - - - - [...] โลกถูกปีศาจควบคุมแล้ว และการที่ใครก็ตามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมือง กล่าวคือ ใครก็ตามที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับอำนาจและใช้ความรุนแรงเป็นวิถีทาง ก็เท่ากับว่าเขาคนนั้นได้ทำสัญญากับพลังของซาตานไปแล้ว ดังนั้น จากการกระทำของเขา ย่อมไม่ใช่เรื่องจริงเลยสักนิดที่ว่า อะไรที่ดีจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดี และสิ่งที่มาจากอะไรที่ชั่วร้ายจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้าย เพราะบ่อยครั้งมากที่การณ์มักออกมาในทางตรงกันข้าม ฉะนั้น สำหรับใครก็ตามที่ไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ ในความเป็นจริง เขาก็เป็นได้เพียงเด็กน้อยที่เล่นการเมืองอยู่เท่านั้น [...]

กล่าวได้ว่า ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานเกี่ยวกับกรัมชี่ที่ครอบคลุมที่สุดเล่มหนึ่งนับตั้งแต่ทศวรรษ 1980 ที่ทฤษฎีของกรัมชี่ได้เข้ามาในประเทศไทย การแนะนำกรัมชี่อย่างเป็นระบบ และการบรรยายเส้นทางความคิดของกรัมชี่ตั้งแต่ก่อนเข้าคุกถึงช่วงที่เขาอยู่ในคุก ทำให้เข้าใจกรัมชี่ได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น รวมทั้งที่ผู้เขียนพยายามให้ผู้อ่านลองสวมบทบาทของกรัมชี่ เพื่อใช้กรอบคิดของเขาในการพิจารณาเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง ส่งผลให้หนังสือเล่มนี้น่าสนใจ โดยเฉพาะผู้ที่ต้องการศึกษากรัมชี่ย่อมไม่อาจพลาดด้วยปัจจัยข้างต้นเป็นแน่

A selection of Hemingway’s journalism

นวนิยายก่อเกิดขึ้นจากบันทึกไพร่ชาวไทดำ ที่ นิธิ นิธิวีรกุล บังเอิญพบที่เชียงใหม่ และถอดความออกมาเป็นภาษากลาง นี่ไม่ใช่บทบันทึกประวัติศาตร์เพียงเท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งกระตุ้นเตือนผู้อ่านให้หวนนึกถึงอดีตกาลที่งดงาม มิใช่ปัจจุบันที่ผู้คนถือว่ามีความเจริญและพัฒนายิ่งขึ้น แท้จริงแล้วเราอยู่กับความเจริญจริงหรือ ชีวิตผู้คนและความสัมพันธ์ระหว่างสรรพสิ่งได้เปลี่ยนแปลงไปเช่นใด เราเคยคิดหรือไม่ การมองเห็นอันพร่ามัวขณะอ่าน น้ำตาปารวตี นั้นอาจเกิดจากน้ำตาที่ไหลรินออกมา ทุกการกระทำมักมีเหตุและผลเสมอ น้ำตาหยาดนั้นก็เช่นนั้น มันอาจไหลเพื่อชำระบางสิ่งที่บดบังเราอยู่ก็ได้มิใช่หรือ

เรื่องเล่าปกติในเรื่องราวที่ผิดเพี้ยน เป็นเพียงความดาษดื่นทว่ากลับรุนแรง!

บางเรื่องเล่าของ 'เลือน' เป็นบทตอนที่ขาดหายและแหว่งวิ่น บางเรื่องราวของ 'เลือน' รู้ที่มาที่ไป ทว่าไม่ชัดเจนแจ่มแจ้ง บางเหตุการณ์ของ 'เลือน' อุบัติขึ้นท่ามกลางความคลุมเครือ! ความสับสน ความคลุมเครือ ไม่ร้อยเรียงเข้ากัน ไม่เป็นระเบียบ คือเสน่ห์สำคัญยิ่งของงานเขียนขนาดยาวเล่มนี้ 'เลือน' เล่าเรื่องชายคนหนึ่ง ที่ถูกเรียกว่า 'เขา' โดยผู้เขียนสร้างเรื่องให้ตัวละครไร้ชื่อนี้ไปพบเจออะไรต่อมิอะไรในแบบ 'เปิดพื้นที่' ให้ผู้อ่านต้องอ่านอย่างระมัดระวัง เพราะผู้เขียนเลือกจัดการกับเรื่องเล่าขนาดยาวนี้อย่างจงใจให้ขาดวิ่น เว้นระยะไม่ต่อเนื่อง ออกแบบให้เรื่องเล่าไม่สมบูรณ์อย่างมีชั้นเชิง วิพากษ์ประวัติศาสตร์การเมืองอย่างแยบคาย กระชากความจริงและความพร่าเลือนออกมาตีแผ่ตรงหน้าอย่างปิดบังมิดเม้น ไม่เปิดเผย แต่ทิ้งร่องรอยให้ผู้อ่านพบเจอกับความหมายด้วยตัวเอง! ไม่เกินความจริงแต่อย่างใด หากจะกล่าวว่า ถ้าจะศึกษาวรรณกรรมไทยร่วมสมัย 'เลือน' จำเป็นต้องอยู่ในรายชื่ออย่างแน่นอน! อติภพ ผู้เขียน ‘เลือน' พูดถึงงานชิ้นนี้ว่า "เลือนเป็นเหมือนการสนทนากับอดีต เป็นการปะทะสังสรรค์กับงานเขียนรุ่นก่อนหน้า และเป็นความพยายามที่จะรื้อฟื้นเนื้อความบางอย่างขึ้นจากซากผงฝุ่นละอองที่จับต้องแทบไม่ได้แล้ว เลือนคงเปรียบเหมือนกับการโปรยฝุ่นผงเหล่านั้นลงต่อหน้าผู้อ่านท่ามกลางลมแรง มันเป็นละอองของอดีต เป็นเถ้าธุลีของความทรงจำที่เลือนราง"

ฟ้าบางแห่งร่ำลาเมฆฝนไปเนิ่นนาน’ คือรวมเรื่องสั้นล่าสุดของ จรรยา อำนาจพันธุ์พงศ์ ต่อเนื่องจากกวีนิพนธ์ 'อื่นใดนอกจากนั้น’ เป็นรวมเรื่องสั้นที่พอจะบอกได้ว่า - ออกจะดูโดดเดี่ยว - ไม่ค่อยพูด - ค่อนข้างเก็บตัว - และเป็นเรื่องเล่าที่รอยยิ้มมีเสน่ห์เฉพาะในเงามืด! เรื่องเล่าของเขาอาจเป็นที่เข้าใจยาก มีความซับซ้อน ถึงคุณจะพยายามเดาทางเรื่องที่เขาเล่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็มักจะผิดอยู่ร่ำไป เป็น 'เรื่องเล่าที่เลื่อนลอยไร้หมุดหมายและปราศจากจุดจบ ซึ่งเรื่องเล่าหลายเรื่องเป็นเช่นนั้น’ และถ้าคุณกำลังอยู่ใน ‘ภาวะ’ ของการอ่านอย่างแท้จริง ไม่เกินไปแต่อย่างใด ถ้าสนพ.จะขอให้คุณสบตากับรวมเรื่องสั้นเล่มนี้ ขอเชิญพิสูจน์ว่า เรื่องเล่าเหล่านี้หรือตัวคุณกันแน่ที่โดดเดี่ยวเลื่อนลอยและไร้จุบจบ! เรื่องเล่าเหล่านี้หรือตัวคุณกันแน่ที่อ้างว้างและไร้จุดหมายปลายทาง!

“...ว่ากันว่า อาจเป็นเพราะเหตุนั้น ในความทรงจำจึงอุดมไปด้วยอุบัติเหตุ โชคชะตา ความจริงและความเท็จปะปนกันอย่างกลมกลืน ขณะที่ความจริงตรงหน้า ก็สมบูรณ์เพียบพร้อมไปด้วยความเฉไฉเบี่ยงเบน ความลวงนอนแผ่หราอย่างสงบนิ่งรอเวลาทำงาน สำมะหาอันใดกับการตั้งคำถามถึงความดีงาม ณ ปัจจุบัน ในเมื่อทั้งหมดเป็นผลสืบเนื่องส่งต่อกัน จนชายหนุ่มคนเดิมจำต้องเอ่ยประโยค ‘ผมมองดูเธอร้องไห้อย่างเงียบงัน และได้แต่บอกตัวเอง บางความทุกข์ เราทำได้เพียงรับฟัง’ "ใช่...สำหรับบางความทุกข์ที่หมายความรวมถึงบางความทรงจำและผลพวงของมัน สุดท้ายเราคงทำได้เพียงนั่งดูเรื่องราวที่กำลังจะผ่านเข้ามาและเคลื่อนตัวออกไป และอาจเป็นเพราะเหตุนั้น บางเหตุการณ์ในค่ำคืนและ/หรือย่ำรุ่ง จึงยังคงวนเวียนอยู่รอบตัว ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปสักเพียงใด” บางส่วนจาก บรรณาธิการบันทึก

บทพิสูจน์ของความเป็นนักเขียนหรือกวี คือการเขียน เขียน แล้วก็เขียน นี่เป็นประโยคเชยๆ ที่ได้ยินได้ฟังกันจนคุ้นเคย แต่มันเป็นความสามัญที่เป็นจริงที่สุดสำหรับการหาเหตุผลของการดำรงอยู่ในฐานะอาชีพ ‘นักเขียน’ ไม่ว่าจะในนาม จรรยา อำนาจพันธุ์พงศ์ หรือในนาม จันทร์ รำไร และไม่ว่าจะเป็นเรื่องสั้นหรือบทกวี นักเขียนคนนี้มีความพยายามอย่างล้นเหลือเพื่อให้ได้ต้นฉบับที่ดีที่สุด แม้ต้นฉบับของเขาไม่ผ่านการพิจารณาหลายชิ้น ไม่ถูกอนุญาตให้ตีพิมพ์รวมเล่มหลายต่อหลายครั้ง แต่หน้าที่ของเขาคือการเขียน เขียน แล้วก็เขียน จนกว่าจะผ่านการพิจารณาตีพิมพ์ อื่นใดนอกจากนั้นแล้ว ก็ขอให้เป็นหน้าที่ของผู้อ่าน ที่จะเป็นผู้นำพาและเยียวยานักเขียนหนุ่มที่มีความตั้งใจจริงคนนี้ ให้ดำรงฐานะความเป็นนักเขียนตามความปรารถนาของตัวเขาเอง อื่นใดนอกจากนั้น กวีนิพนธ์ โดย จันทร์ รำไร

"...เมื่อพิจารณาอย่างถ่องแท้แล้ว ความเรียงชิ้นนี้มีความหมายและเผยให้เห็นตรรกะ วิธีคิดของฟ้าอย่างชัดเจน กระทั่งกล่าวได้ว่ามันเป็นงานชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่งของฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย... คุณค่าและความหมายของงานชิ้นนี้ ยังคงเป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับ ‘การอ่าน’ และ ‘ผู้อ่าน’ เสมอมานับแต่อายุของมัน "ไม่มากและไม่น้อยไปกว่านี้ การหมุนตัว ณ พ.ศ. นี้ เป็นการหมุนตัวอย่างแข็งกร้าวและน่าตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง!" บางส่วนจากประวัติชีวิตและผลงาน ---------------------------------------------------- "…‘ไม่มีใครเห็นปัจจุบัน’ เนื่องเพราะแสงต้องใช้เวลาในการเดินทาง แม้ว่าจะเร็วปานใด ดวงอาทิตย์ที่เราเห็น เป็นภาพของแปดนาทีก่อน ทุกภาพที่เราเห็นรอบตัว เป็นเพียงอดีต แม้จะใกล้ปัจจุบันสักเพียงใดก็ไม่ใช่ปัจจุบันที่แท้จริง..." บางส่วนจาก 'ปัจจุบัน' "…ความฝันที่รู้ตัวว่ามันคือความฝัน มันก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป ความจริงที่รู้ตัวว่ามันคือความจริง มันก็ไม่เป็นความจริงอีกต่อไป" บางส่วนจาก 'ปฏิบัติการที่หนึ่ง'

"...งานของเขามักจะเป็นการตั้งคำถามหรือเป็นการบอกเล่าเรื่องราวสามัญในชีวิตประจำวัน ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวว่าหน้าที่ของกวีไม่ใช่หน้าที่ของนักบวชที่จะต้องเทศนาสั่งสอน ดังนั้นเขาจึงเลือกใช้คำ ใช้ประโยค ที่เรียบง่าย...บางประโยคคำถามของเขา อาจกลายเป็นประโยคบอกเล่าที่ไม่ต้องการคำตอบ และบางประโยคบอกเล่าของเขา ก็อาจจะกลายเป็นประโยคคำถาม (ที่สำคัญ)..." บางส่วนจากประวัติชีวิตและผลงาน ----------------------------- "ฉันไม่เชื่อเท่าๆ กับที่ฉันต้องเชื่อในเสียงทุกเสียงของมนุษย์ ทั้งที่เปล่งจากปากและหัวใจ... แต่ด้วยความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง มีอะไรเสียดแทงจิตวิญญาณได้มากกว่าความหลงผิด หลงในความดีงาม หลงในความเลวร้าย และด้วยความยินดี หรือด้วยความสงสัย และด้วยความหวาดกลัว หรือด้วยความวิตก มนุษย์มักนำเสนอเสียงของตนออกมาเพื่อป่าวประกาศ เพื่อการหลอกลวงตนเอง และเพื่อหลอกลวงผู้อื่น" สมพงษ์ ทวี'

คนเรามีดวงตาเพียงสองดวง จะเกิดอะไรขึ้นหากมี 'ดวงตาที่สาม' เกิดขึ้นมา และมันปรากฏอยู่ที่หลังศีรษะ! ดวงตาหลังศีรษะ กวีนิพนธ์ของ จักรวาล สายธารธรรม เป็นเครื่องมือเพื่อการเบิกเนตรผู้อ่าน เป็นสหายนักปรัชญาที่พร้อมรับคำท้าทายในท่วงทีแห่งมิตร ------------------------------------------------------------- "ฉันยังไม่อยากตาย...แต่เขาบอกฉันทรมาน ฉันยังอยู่ต่อได้...หากเขาว่าฉันโกหก ฉันยังสบายดี...ทว่าเขาคิดฉันปลอบใจ ฉันถามว่านี่คือชีวิตฉันใช่หรือไม่...เขาบอกว่าจะคิดดู" บทกวี "การุณยฆาต"